Daredevil is één van de minder bekende Marvel-eigendommen. Hij staat hoger in de hiërarchie dan Guardians Of The Galaxy, althans dat stond ‘ie voordat de gelijknamige film vorig jaar uitkwam, maar is niet zo bekend als bijvoorbeeld Spider-man, Iron Man en zelfs Thor. Zelf heb ik ook maar één comic met deze durfal in de hoofdrol op m’n plank liggen. De film die dit alles in 2003 had moeten veranderen, is daar zo slecht in geslaagd dat we het sinds afgelopen vrijdag moeten doen met deze Netflix-serie. Dat klinkt misschien als een downgrade, maar niets is minder waar. Sterker nog, binnen twee á tweeënhalf uur waren de complexiteit en de morele ambiguïteit die deze serie zo sterk maken, waarschijnlijk lang niet zo goed uit de verf gekomen.
In Daredevil draait het om, zoals gezegd, de blinde advocaat Matt Murdoc. Murdoc is tijdens het redden van een oudere man zelf blind geworden als kind. Mede dankzij zijn vader gelooft hij heel erg in rechtvaardigheid en voor mensen opkomen die dat zelf minder goed kunnen. In de serie wordt de stad geteisterd door de mysterieuze Wilson Fisk en daar probeert Murdoc verandering in te brengen. Voor de officiële comic-geschiedenis verwijs ik je graag door.
Een van de sterkste punten van deze serie is het feit dat de scheidslijn tussen goed en fout niet zo concreet wordt gepresenteerd als gebruikelijk is in superheldenverhalen. Logisch ook. Goed en fout zijn niet zo makkelijk te definiëren als zwart en wit. Ze vormen beiden de uiteinden van hetzelfde spectrum en binnen dat spectrum bevindt zich een grijs gebied waarbij bepaalde dingen misschien ethisch onverantwoord zijn, maar niet bij wet verboden. Zo werkt het in de echte wereld en zo ook in deze fictieve. Daredevil gaat hierin een paar stappen verder dan bijvoorbeeld The Dark Knight-trilogie en heeft om die reden dan ook veel meer weg van The Wire dan alles wat je tot nu toe van Marvel in de bioscoop hebt gezien.
Volgens het hoofd van Marvel Television, Jeph Loeb, heeft dit alles te maken met altijd de beste verhalen willen vertellen. In het geval van Daredevil is dat in eerste instantie een misdaad-drama en daarna pas een superheldenverhaal. Dat is een vrij gedurfde move van Marvel, maar het heeft wel degelijk z’n vruchten afgeworpen. Deze serie is, in tegenstelling tot bovengenoemde film, bijzonder trouw aan het bronmateriaal. Bovendien zit ‘ie ook vol met verwijzingen naar de films en teasers voor de series die er nog aan zitten te komen, namelijk: AKA Jessica Jones, Luke Cage en Iron Fist. De Marvel-methode, per project kijken naar de meest geschikte mensen (ongeacht én vanwege hun achtergrond), zorgt bovendien voor scenes als deze…
De recensies liegen er in elk geval niet om. Daredevil is must-see TV voor iedereen die van kwaliteit houdt. Als je er nog één nodig hebt, is Daredevil de perfecte reden om je bij de rest van het Netflix-leger aan te sluiten.
