Als kind had ik een aantal dromen. Ik wilde astronaut worden, maar ook piloot. Volgens mij heb ik zelfs nog een tijdje gedroomd over op professioneel niveau tekenen — Joost mag weten op wat voor manier, als ik maar kon tekenen. Ik was jong en naïef. Langzaam vallen die kinderdromen in duigen. Ik had te slechte ogen om piloot te worden en ik was te lui om te blijven tekenen. Langzaam maar zeker raak je dan in de war over wat je dan wel wil. Zo belandde ik in een depressie.
Gedurende mijn middelbare schoolperiode ben ik continu op zoek geweest naar mijn identiteit. Nu schaam ik me er bijna voor, maar ik begon het vwo met een bril. Deze heb ik later ingewisseld voor lenzen, gecombineerd met urban kleren geïnspireerd door de muziek die ik toen luisterde. Ik heb zelfs een wenkbrauwpiercing gehad. Ik was wanhopig op zoek naar wie ik was. Aangereden worden was in die tijd niet aan de orde. Als ik over incidenten van anderen hoorde, dacht ik: “Dat overkomt mij niet.” Wist ik veel.
Tijdens mijn middelbare school en eigenlijk ook lang daarna reisde ik vooral met het ov. In de tram is aangereden worden simpelweg geen optie. Ook toen ik besloot te wisselen van vervoersmiddel, had ik nog geen idee van hoeveel ik er in de toekomst van zou genieten om (bijna) wekelijks te maken te krijgen met verkeersdeelnemers die schijt hebben aan hetgeen er om hen heen gebeurt.
Toen ik voor het eerst bijna aangereden werd, schrok ik ervan. Boos was ik niet. “Dit kan gebeuren,” dacht ik. Maar wat voelde ik me levend. Ik wist gewoon niet wat ik aan moest met deze nieuwe gevoelens. Stiekem ging ik meer op zoek naar het gevaar. Ik reed steeds vaker door rood. Ik fietste als een bezetene over elke stoep die ik tegen kwam. Ik haalde andere fietsers in zonder te bellen. Niemand in mijn omgeving wist van mijn liefde voor roekeloosheid.
Toen ik in Amsterdam-Noord een keer op klaarlichte dag aangereden werd op een rotonde waar ik duidelijk voorrang had, wist ik het zeker. Ik hou van aangereden worden. Het feit dat ik tijdelijk geen fiets meer ter beschikking had, nam ik voor lief. Een ander belangrijk moment was toen ik in Osdorp onder een straatlamp werd aangereden door iemand die zonder om te kijken de bocht nam. Vanaf dat moment wist ik wat me te doen stond. Ik hoefde niet langer als een idioot door het verkeer om aangereden te worden. Ik kan me gewoon aan de regels houden en de mongolen die ons land rijk is, vinden me vanzelf wel!
Sindsdien ben ik honderden keren (bijna) aangereden. Soms liep ik op krukken en kon ik er niet meer door werken. Andere keren bleef het bij een aangifte waar de politie niets mee deed. Altijd was het precies wat ik wilde en zeer bevredigend. Heerlijk.
