Laatst kreeg ik van iemand te horen dat m’n blog te persoonlijk zou zijn en waarschijnlijk totaal niet interessant is voor mensen die mij niet kennen. Ik ben het hier niet mee eens om de simpele reden dat als dat wel zo was, heel veel vloggers en reality-sterren nu niet zo bekend zouden zijn. Echter, omdat mijn first world problems niet alleen maar bestaan uit aangereden worden, waar –toegegeven– misschien niet iedereen heel veel ervaring mee heeft, wil ik het nu hebben over iets waar waarschijnlijk wel wat meer mensen over kunnen mee praten.
Namelijk insecten. Beestjes. Ongedierte.
Toen ik de kamer betrok waar ik nu in verblijf, was het winter. Toen de lente afgelopen juni eindelijk haar entree maakte, wist ik dat slapen met het raam open eigenlijk geen optie was. Daarom heb ik vrij lang met dichte ramen geslapen, ook als het daar eigenlijk te warm voor was. Maar goed, je moet wat met een plat dak, dus ik sliep op een gegeven moment steeds vaker met het raam open. Dat ging een tijdje vrij goed. Zo goed dat ik zomaar een aanname deed. Een aanname die ik nooit had mogen doen. Ik dacht namelijk dat we stilzwijgend een afspraak hadden gemaakt. Wie? De lokale spinnen en ik. Ik dacht dat we hadden afgesproken dat zij (aan de buitenzijde van het kozijn!!) ervoor zouden zorgen dat ik binnen geen last zou krijgen van muggen.
Wat was ik een dwaas om dit zomaar aan te nemen zonder schriftelijke bevestiging. Ik heb al een aantal muggen zelf moeten doden en al veel te veel spinnen gevangen. EN(!) er liep laatst een spin over m’n gezicht. Ik dacht dat ik gek werd. Net of ik in een of andere horrorfilm zat. In die toestand wil je me echt niet meemaken. Al moet ik daar aan toevoegen dat ik niet bang ben voor spinnen of iets dergelijks. Ik vind ze gewoon next level disgusting en –voor de duidelijkheid– dit heeft verder geen enkel raakvlak met angst.
Je moet toegeven dat je niet aan zo’n simpele afspraak houden ook best wel een disgusting move is van die spinnen. Ze hechten totaal geen waarde aan mijn privacy. Wat nou als ik uit de douche kom, helemaal naakt en ik zie zo’n vieze gluurderspin op m’n muur. Beetje onuitgenodigd aan het genieten van mijn van top tot teen ontblote lijf. Dat is gewoon gluiperig. En niet de afspraak. Totaal niet de afspraak. Daarom mogen ze meteen dood. Omdat ze gluiperig zijn natuurlijk, niet omdat ik er bang voor ben.
